چگونه ديوانه شدم؟
ين داستان من است براي هركسي كه دوست دارد بداند چگونه ديوانه شدم:
درروزهاي بسيار دور و پيش از آنكه بسياري از خدايان متولد شوند، از خواب عميقي برخاستم و دريافتم كه همه نقابهايم دزديده شده است، آن هفت نقابي كه خود بافته بودم و در هفت دوره زندگاني بر روي زمين بر چهره زدم.
لذا بي هيچ نقابي در خيابانهاي شلوغ شروع به دويدن كردم و فرياد زدم:
دزدها!دزدها!دزدهاي لعنتي!
مردها و زنها به من خنديدند و برخي از آنان نيز به وحشت افتادند و به سوي خانه هايشان گريختند.
چون به ميدان شهر رسيدم،ناگهان جواني كه بر بام يكي از خانه ها ايستاده بود فرياد برآورد:
اي مردم!اين مرد ديوانه است!
سرم را بالا بردم تا او را ببينم اما خورشيدبراي نخستين بار بر چهره بي نقابم بوسه اي زد اين براي نخستين بار بود كه خورشيد چهره بي نقاب مرا بوسيد،پس جانم در محبت خورشيد ملتهب شدو دريافتم كه ديگر نيازي به نقابهايم ندارم و گويي در حالت بيهوشي فرياد برآوردم و گفتم:
مبارك باد!مبارك باد آن دزداني كه نقابهايم را دزديده اند!
اينچنين بود كه ديوانه شدم اما آزادي و نجات را در اين ديوانگي يافتم:
آزادي در تنهايي و نجات از اينكه مردم از ذات من آگاهي يابند زيرا آنان كه از ذات و درون ما آگاه شوند، مي كوشند تا ما را به بندگي كشنداما نبايد براي نجاتم زياد مفتخر شوم زيرا دزد اگر بخواهد از دزدان ديگرامنيت يابد بايد در زندان باشد!
