در جستجوي درياي بزرگتر

۲-۳ سال پيش با چند تا از دوستام رفته بوديم مسافرت.بين راه بچه ها تصميم گرفتند يکذره استراحت کنند. يه رودخونه بود که اگه می رفتی اونورش می تونستی از طبيعت زيباش لذت ببری ولی اگه می موندی اينور فقط يک محوطه کوچک که کیپ تا کیپ ماشين پارک شده بود.رد شدن از رودخونه برای من خيلی سخت بود.شاخه کلفت يه درخت تا وسطش رفته بود که بايد می رفتی نوک چوبش و می پريدی اونور.من به هيچ وجه جرات پريدن نداشتم.۳تا پسرها رفته بودند اونور آب و فقط می گفتند:بپر، تو می تونی،پاتو بذار اونجا،بپر اينجا و ... من خيلی دوست داشتم به حرفهاشون اعتماد کنم و بپرم ولی هرجوری فکر می کردم می ديدم اگه نتونم و زمين بخورم از اين ۳تا کاری ساخته نيست ولی از طرفی هم با نپريدنم برنامه بقيه بهم می خورد اين بود که ديگه داشتم تسليم می شدم که بپرم که يهو عليرضا سر رسيد و گفت:آناهيتا نپر می خوری زمين.بعد خودش اومد رفت يکذره جلوتر از من ايستاد و گفت: دستهاتو محکم قلاب کن توی دستهای من و خودتو پرت کن اونور منم کمکت می کنم فقط نترس و دستهای منو به هيچ وجه ول نکن و من با يقين به دستهای مطمئن عليرضا پريدم و بی هيچ مشکلی رفتم اونور آب.

وقتی می خواهيد به کسی بگين بپر فقط گفتن نترس،بپر،هواتو دارم کافی نيست.اول بايد به يقين برسونيدش که در تمام مدت حمايتش می کنيد و نميذارين آسيبی ببينه در غير اينصورت اگه به اعتماد حرف شما پريد و زمين خورد ديگه هيچوقت نمی تونه بپره.

نویسنده : آناهيتا ساعت ۱٠:۱٠ ‎ق.ظ :: شنبه ٤ آذر ،۱۳۸٥

پيام هاي ديگران () لینک